Historia rasy West Highland White Terrier

West Highland White Terier, zwany najczęściej po prostu "Westie" to odmiana teriera pochodząca ze szkockich wyżyn. Rasa ta, jak i inne szkockie teriery zostały wykształcone przez ludzi świadomych tego, czego oczekują od swoich psów.

Psy te służyły w konkretnych zadaniach i nigdy nie były typowymi salonowcami. Zadaniem terierów było zapobieganie atakom szkodników w wioskach, młynach, kopalniach węgla, domach właścicieli oraz na farmach, ale również pomoc w polowaniach na lisy, króliki, wydry i borsuki, oraz na inne zwierzęta żyjące na lądzie. Polowanie było przyjemnością dla bogatych oraz koniecznością życiową dla biednych. Nazwy ras terierów pochodzą od nazw geograficznych lub posiadłości, z których się wywodzą.

Pierwsze próby eksperymentowania człowieka z hodowlą selektywną wyglądały prawdopodobnie drastycznie. Dawne materiały mówią, że jeśli właściciel chciał sprawdzić instynkt łowczy młodego teriera, wrzucał go do beczki z borsukiem. Jeśli terier przeżył, nadawał się do dalszej reprodukcji, jeżeli nie, to trudno.

Terier to pies uwielbiający tropić i kopać; w ten właśnie sposób zmusza tropione zwierzę do wyjścia z nory. Towarzyszy temu zajadłe szczekanie, wskazujące myśliwemu miejsce jego ukrycia. Właśnie "Westie" to pełen zapału kopacz. Jeśli masz piękny ogród, prawdopodobnie będziesz musiał go odgrodzić od tego białego niszczyciela.

Jedna z wiarygodnych historii utworzenia rasy West Highland White Terier związana jest z nazwiskiem Pułkownika E.D. Malcolma, żyjącego na terenie posiadłości, w Argyllshire w Szkocji. Brał on na polowanie na lisy lub króliki swojego ulubionego Cairn teriera. Cairn terier ma sierść koloru pszenicznego lub brązowawego. To ułatwiało mu kamuflaż, doprowadziło jednak niestety do pomyłki, kiedy pułkownik zastrzelił swojego psa zamiast lisa. Aby w przyszłości wyeliminować takie wypadki, pułkownik postanowił, że odtąd będzie hodował wyłącznie białe teriery, które rodziły się czasami, a z powodu przesądu o ich nieprzydatności myśliwskiej nie były wykorzystywane. Pułkownik zmienił podejście do przydatności białych psów i doprowadził do powstania odrębnej rasy Westie.

Inne źródła podają, że pierwszym hodowcą był Diuk Argyll. Jeszcze inne źródła mówią, że rasa West Highland White Terrier pochodzi z Poltalloch w Szkocji, gdzie psy tej rasy były hodowane i utrzymywane przez ponad sto lat przed ich zaistnieniem na wystawach psów. W 1916 Pułkownik Malcolm z Poltalloch mówił, że już jego ojciec i dziadek hodowali West Highland White Terriery. Istnieje prawdopodobieństwo, że pochodzenie psów Malcolma sięga czasów króla Jakuba I, który chciał mieć psa z terenów Argyleshire. Wiele lat temu rasa ta była znana pod nazwą Roseneath Terrier oraz Poltalloch Terrier.

Po raz pierwszy Westie wziął udział w wystawie psów London Crufts w 1907 roku. W 1908 rasa została zarejestrowana przez Amerykański Związek Kynologiczny pod nazwą Roseneath Terrier. 31 maja 1909 nazwę tę zmieniono na West Highland White Terrier.

Westie to 100% terier - jego niewielkie ciało mieści w sobie Szkocką brawurę, determinację i oddanie. Na zewnątrz odznaczają się cechami znakomitego tropiciela i myśliwego: są bardzo ruchliwe, prędkie, sprytne i niezwykle inteligentne. W domu wykazują się cechami pożądanymi dla psów salonowych: są wierne, wyrozumiałe, oddane, ale i radosne i beztroskie.

Są czymś więcej niż psami czempionami.
Są czempionem wśród psów.

Standard West Highland White Terier

FCI-Standard N°85 / 20. 01. 1998 / GB

WEST HIGHLAND WHITE TERRIER

KRAJ POCHODZENIA:
Wielka Brytania

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
24.06.1987

UŻYTKOWANIE:
Terier

KLASYFIKACJA FCI:
Grupa 3 - Teriery.
Sekcja 2 - Teriery małe.
Próby pracy nie są wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY:
Mocno zbudowany.
Głęboka klatka piersiowa i ostatnie żebra daleko sięgające do tyłu.
Grzbiet prosty. Muskularne łapy na mocnym osadzeniu,
co nadaje wspaniałego połączenia wyraźnej siły z ruchliwością.

ZACHOWANIE I TEMPERAMENT:
Mały, pełen wigoru, aktywny, obdarzony pewną dozą miłości własnej,
o szelmowskim wyglądzie. Żwawy, wesoły, odważny,
samowolny, ale serdeczny.

GŁOWA:
Długość mózgoczaszki mierzona od guza potylicznego do oczu
jest nieznacznie większa od długości kufy. Głowa obrośnięta jest gęstym
włosem, trzymana pod kątem prostym lub nieco mniejszym do osi szyi.
Głowa nie powinna być trzymana w pozycji wyciągniętej do przodu.

CZĘŚĆ CZASZKOWA:

MÓZGOCZASZKA:
Lekko wysklepiona. W partii czołowej powinna mieć łagodny obrys.
Od nasady uszu w kierunku oczu zwęża się tylko nieznacznie.
Stop:
Stop zaznaczony, tworzą go wydatne, kościste łuki nadoczodołowe
i lekkie wgłębienie między oczami.

TRZEWIOCZASZKA:

Trufla nosowa:
Czarna, dość duża, tworzy łagodną linię z całością kufy.
Nie wystaje do przodu.

Kufa:
Część przednia kufy zwęża się stopniowo od oczu do koniuszka nosa.
Nie jest zapadnięta, ani nie załamuje się ostro pod oczami,
gdzie jest dobrze wykształcona.

Szczęka/uzębienie:
Szczęka i żuchwa są silne i równe.
Kły są znacznie rozstawione, co nadaje charakterystycznego
dla rasy szelmowskiego wyrazu. Jak na psa tej wielkości,
zęby są mocne i duże, o regularnym zgryzie nożycowym,
tzn. siekacze górne przykrywają przy ścisłym kontakcie
siekacze żuchwy i są ustawione pionowo.

Oczy:
Szeroko rozstawione, średniej wielkości, nie powinny być okrągłe,
tak ciemne, jak to tylko możliwe. Lekko zapadnięte
pod obfitymi brwiami, o żywym, inteligentnym wyrazie
i przenikliwym spojrzeniu. Jasne oczy są bardzo poważną wadą.

Uszy:
Małe, stojące o spiczastych koniuszkach.
Nie mogą być zbyt rozstawione na boki, ani zbytnio do siebie zbliżone.
Pokryte są sierścią krótką i gładką (aksamitną) w dotyku,
która nie wymaga skracania. Uszy nie powinny być
na szczycie porośnięte długim jak frędzle włosem.
Uszy szerokie o zaokrąglonych koniuszkach, duże, o grubej chrząstce,
a także pokryte obfitą sierścią są wysoce niepożądane.

SZYJA:
Wystarczająco długa, by unosić w prawidłowy sposób głowę, muskularna, stopniowo rozszerzająca się u nasady i wtapiająca się w skośnie ułożone łopatki.

Tułów: Zwarty.

Grzbiet: Prosty.

Lędźwie: Szerokie i mocne.

Klatka piersiowa: Głęboka.

Żebra dobrze wysklepione w części górnej, nadają lekko
spłaszczonego wyglądu bokom. Tylne żebra są długie
a odległość między ostatnimi żebrami a biodrami
jest możliwie jak najkrótsza, bez ograniczania swobody ruchu.

OGON:
Długość: 12,5 - 15 cm (5 do 6 cali), porośnięty twardą sierścią,
bez frędzli, tak prosty, jak to tylko możliwe, trzymany pionowo do góry,
nie może być zakręcony nad grzbietem. Długi ogon nie jest pożądany,
a w żadnym wypadku nie może być skrócony.

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Krótkie i muskularne, proste,
gęsto porośnięte krótką i szorstką sierścią.

Łopatki:
Skośnie ustawione. Szerokie i ściśle przylegające do klatki piersiowej. Staw barkowy wysunięty do przodu.

Łokcie:
Ustawione blisko tułowia tak, aby umożliwić swobodny ruch kończyn przednich, poruszają się równolegle do osi tułowia.

KOŃCZYNY TYLNE:

Mocne, muskularne i szerokie w części górnej.
Łapy krótkie, muskularne i o silnych ścięgnach.

Uda: Bardzo muskularne, niezbyt szeroko rozstawione.

Stawy skokowe:
Kątowane i dobrze ustawione pod tułowiem tak,
aby w pozycji stojącej lub w ruchu znajdowały się dość blisko siebie.
Stawy skokowe spionowane lub słabe stanowią poważną wadę.

ŁAPY:
Łapy kończyn przednich są większe od łap tylnych.
Okrągłe, o proporcjonalnej wielkości, mocne o grubych opuszkach.
Łapy porasta twarda, krótka sierść.
Opuszki i pazury powinny być czarne.

CHÓD/SPOSÓB PORUSZANIA:
Powinien być wydajny i swobodny, a kończyny poczynając od łopatek stawiane prosto do przodu. Tylne kończyny są elastyczne w stawach skokowych oraz kolanowych i dynamicznie podążają za przednimi.
Stawy skokowe kierują się pod tułów by nadać impuls (wypchnięcie).
Sztywne chody i krowia postawa są wysoce niepożądane.

POKRYWA WŁOSOWA

WŁOS:
Włos dwojakiego rodzaju.
Okrywowy ma ok. 5 cm (2 cale) długości, jest twardy, bez śladu lokowatości. Podszerstek, przypominający futro, jest krótki, miękki i gęsty.
Rzadka sierść jest bardzo niepożądana.

UMASZCZENIE: Białe.

WZROST:
Wysokość w kłębie ok. 28 cm (11 cali).

WADY:
Wszelkie odchylenia od standardów określonych powyżej
winny być traktowane jako wady i oceniane według stopnia odstępstwa
oraz proporcjonalnie do ich wpływu na zdrowie i dobro psa.

Wszystkie psy posiadające wyraźne odchylenia pod kątem budowy
lub zachowania zostaną zdyskwalifikowane.

Uwaga:
Samce powinny posiadać dwa normalnie rozwinięte
jądra umieszczone w mosznie.

Ewa Hyczewska
Raciborsko
+48 601 48 39 31
mailbox@bravehearts.com.pl


Webdesign & webadmin » SEPIS Project Design